Monasterio de San Pedro de Rocas

27/11/2006

San Pedro de Rocas

Tras su llegada a Gallaecia en el año 550, San Martín Dumiense se había convertido en el máximo impulsor cultural y político del Reino Suevo. Es bajo su influencia y después de la milagrosa curación de su hijo Teodomiro, cuando Carriarico abandona el arrianismo para abrazar el catolicismo. Tras la muerte de Carriarico, Teodomiro se convierte en el primer rey católico – según cita San Isidoro – debido a la conversión masiva del pueblo Suevo.

En el año 573 el hijo de Teodomiro, Miro gobierna el noroeste de Hispania, un año antes Leovigildo, asociado al trono visigodo por su hermano Liuva, obtiene el reinado tras la muerte de este.

En este contexto siete ascetas se instalan en esta zona – hoy perteneciente al Concello de Esgos – en el año 573 para retirarse a una vida de oración y meditación según consta en la lápida fundacional que se conserva en el Museo Arqueológico de Ourense. En esta lápida aparecen los nombres de algunos de los monjes fundadores: “Hereditas, N….. Eufraxi, Eusani, Quinedi, Eaci, Flavi, Ruve” refiriéndose a ellos como “los herederos” lo que induce a creer que el monasterio habría sido construido con anterioridad.

Las continuas disputas entre suevos y visigodos finalizan cuando Leovigildo, en el año 585, invade y devasta el reino suevo convirtiéndolo en una provincia más del reino visigodo y restaurando el arrianismo.

El año 711, tras una serie de monarcas mediocres,  años de sequía y hambruna y coincidiendo con la invasión árabe de la península, el monasterio es abandonado cayendo en el olvido.

En el siglo X y según la reza en la leyenda, un caballero llamado Gemondus lo descubre durante una jornada de caza cuando perseguía a un jabalí. Gemondus se queda a vivir en el lugar como eremita, siendo nombrado abad por otros caballeros que se le unen para formar una comunidad monástica bajo la regla benedictina.

Desde entonces ha sufrido varios incendios, el primero en el siglo XI siendo abad Aloito y el último, que produjo su abandono, a principios del siglo XX.

En 1923 fue declarado Monumento Histórico-Artístico.

Se trata del más antiguo testimonio de la vida eremita de Galicia y uno de los más antiguos de toda Europa.

soguidelfina

soguidelfina
24/Abr/2008

esta moi ben,pero non cres q falta a foto do “campanario” q esta encima do muro? eso si q e impresionante.Pero de todos modos grazas por lle demostrar a miles de persoas as maravillas q temos na nosa terriña

currás

currás
02/Ago/2007

Está bien lo de las tres angustias, además las define a la perfección.

javier morillo millera

javier morillo millera
23/Jul/2007

Pasé por San Pedro de Roca y Ribeira Sacra a principios de julio. Vivo en Cataluña y nunca, hasta ahora había visitado Galicia. Nunca había ni oído hablar de la Ribera Sacra. Fue un descubrimiento impactante. El paisaje es sobrecogedor. Tres “angustias”.
1.- Las carreteras
2.- El despoblamiento con la pérdida de la vida campesina tradicional
3.- Lo mal que queda explicada la historia: el reino suevo, la relación monástica con Oriente y Bizancio, precisamente como salvaguarda contra el godo… Todo esto que no sale en los folletos turísticos no te lo explican bien ni los/las guías, que sólo están preocupados por vendre vino Ribeira Sacra, ni el centro de interpretación monática.

<a href='http://desexoscumpridos.blogspot.com' rel='external nofollow' class='url'>RaVeN</a>

RaVeN
21/Mar/2007

Estiven o pasado domingo no lugar. Xa facía tempo que quería ir dende que vin unha foto nun folleto turístico. É moito mellor ainda do que supoñía. Gustoume moito tanto o mosteiro como o entorno (de feito o entorno sorprendeume moitísimo! menudos bosques! fermosísimo, a vista dendo o campanario é fascinante).
Quero voltar porque xa era moi tarde cando chegamos, xa que iamos de pasada, a visita principal era a Allariz e na oficina de turismo vimos que San Pedro de Rocas non estaba moi lonxe e quíxenme achegar; pero o lugar merece unha visita máis a fondo.

Dejar un Comentario