Xuramento – Curros Enrí­quez

redacción | 2 de agosto de 2008

Na noite da despedida
dí­xome á luz do luar:
“Doncella como me deixas,
doncella me has de atopar”.

E da fenestra
que aberta está
deitoume doces
bicos coa man.

De volta de longas terras
pasei polo seu casal,
busqueina de amores cego.
¡Non a puden encontrar!

E na fenestra
que pecha está,
panos de neno
vin blanquexar.

Os que polo mundo vades,
nun xuramento a fiar,
os que polo mundo vades
¡non debérades tornar!

Non quer o rí­o
correr pra atrás,
temendo esquezan
o ben que fai.

 

 

 

Juramento – Castellano

En la noche de la despedida
me dijo a la luz del luar:
“Doncella como me dejas,
doncella me has de encontrar”.

Y de la ventana
que abierta estaba
dulces besos
con su mano me echaba.

De vuelta de lejanas tierras
por su casa al pasar,
la busqué de amores ciego,
¡No la pude encontrar!

Y en la ventana
que cerrada está
pañales de niño
vi blanquear.

Los que por el mundo vais
confiados en un juramento
los que por el mundo vais
¡No deberí­ais retornar!

No quiere el rí­o
correr hacia atrás
temiendo olviden
el bien que hace.