redacción | 2 de agosto de 2008
Na noite da despedida
díxome á luz do luar:
“Doncella como me deixas,
doncella me has de atopar”.
E da fenestra
que aberta está
deitoume doces
bicos coa man.
De volta de longas terras
pasei polo seu casal,
busqueina de amores cego.
¡Non a puden encontrar!
E na fenestra
que pecha está,
panos de neno
vin blanquexar.
Os que polo mundo vades,
nun xuramento a fiar,
os que polo mundo vades
¡non debérades tornar!
Non quer o río
correr pra atrás,
temendo esquezan
o ben que fai.
Juramento – Castellano
En la noche de la despedida
me dijo a la luz del luar:
“Doncella como me dejas,
doncella me has de encontrar”.
Y de la ventana
que abierta estaba
dulces besos
con su mano me echaba.
De vuelta de lejanas tierras
por su casa al pasar,
la busqué de amores ciego,
¡No la pude encontrar!
Y en la ventana
que cerrada está
pañales de niño
vi blanquear.
Los que por el mundo vais
confiados en un juramento
los que por el mundo vais
¡No deberíais retornar!
No quiere el río
correr hacia atrás
temiendo olviden
el bien que hace.