O Falar d’as Fadas

  Fálame n-esa fala melosiña
que celestiales armunias ten;
fálame n-o lengoaxe d’ a terriña
s’ é que me queres ben.

Se desexas provar d’ o teu cariño
as tenruras, o fogo y-a pasion,
probas con me chamares «amantiño»
que me tes moito amor.

Se ch’ eu digo que fôra meu encanto,
vivir sempre ond’ a ti, xuntos morrer,
terás dito que sintes outro tanto
con escramar «¡canté!»

Chámame «mintireiro» s’ enganada
d’ o que che diga chegas á dudar;
«toliño» si ô falar, pol-a calada
che roubo un bico ou mais.

Fálame n-esa fala qu’ espresando
tristuras, fai sentir ô curazon
non sei que morno acabamento brando,
nin que vaga emocion.

Fálame n-esa fala pracenteira
que cando goces espresarnos quer,
é mais leda qu’ os tonos d’ a muiñeira,
é mais dolce que a mel.

N-unha sola palabra dinos tanto
este noso falar feitizador,
q’ unha pulla, un poema, a risa o pranto,
condensa n-unha voz.

Arrólame c’ os ecos d’ esa fala
que tan ben fai sourrir como chorar;
múseca que os oubidos non regala
d’ as xentes d’ outro chan.

Fálame n-o lenguaxe d’ os gallegos
se me queres facer moito sentir;
n-a fala que hastra en lábeos de labregos
non sei que ten pra min.

Arrólame c’ o ritmo regalado,
co-a sonora infinita vibracion
d’ o falar poI-as fadas inventado
pra meigar curazós.

Xa de neno, esa fala melosiña,
o meu feitizo, a miña groria foi;
fálame n-o lenguaxe d’ a terriña
s’ é que me tes amor.

Valentín Lamas Carvajal
Saudades Galegas
Ourense - 1880