Mario Benedetti, uno de los escritores más prolíficos y comprometidos, ha fallecido a los 88 años tras la agonía causada por una enfermedad intestinal crónica. El autor uruguayo nos deja un legado compuesto por 80 libros de poesía, narrativa,teatro, crítica y ensayo y relatos.
Na noite da despedida
díxome á luz do luar:
“Doncella como me deixas,
doncella me has de atopar”.
E da fenestra
que aberta está
deitoume doces
bicos coa man.
¿De que lugar iñoto vén o vento
e onde se vai o vento cando marcha?
¿Quen lle ensinou ao vento xeografía?
O neno preguntaba.
¿Dorme o vento no mar ou nas estrelas?
¿Dorme no val ou dorme na montaña?
¿Dorme no colo verde dos piñeiros?
O neno preguntaba.
Mi boda se desbarató por una circunstancia insignificante, sin valor alguno sino para quien, como yo, se pasa de celoso y raya en maniático. ¿Fueron celos lo que tuve? ¡Apenas me atrevo a decir que sí! Y es porque me da vergüenza pensar que probablemente «serían celos»… en el fondo, allá en el fondo inescrutable [...]
Con la colaboración de la Editorial Sotelo Blanco, el Ayuntamiento de Ourense y la Fundación Vicente Risco convocan un premio anual de creación literaria que abarcará los diferentes campos de la obra de Vicente Risco y su hijo Antón Martínez-Risco.
El Boca era alto y rubio, como una careta de Carnaval. Le llamaban el Boca porque había emigrado a Argentina, y siempre estaba hablando del barrio de la Boca, donde había residido durante su estancia en Buenos Aires.
No era hombre que se matara a trabajar: sólo lo justo para que nadie pudiera decir que no [...]
El Pardau era otra cosa. No ganaba nada con las borracheras: cuando estaba borracho, era tan ignorante como cuando no. No me acordaría de él, de no haber sido por la noche en que cayó desde la carretera a un campo de Portovello. No se mató, de milagro. Ocho o nueve metros de caída son [...]
Ya dije que en Allariz hay muchas iglesias. Ahora tengo que decir que hay muchas menos iglesias que tabernas.
Los vinos que más se beben son del Ribeiro y Verín, que, según los entendidos, son vinos flojos. Yo no les voy a llevar la contraria a los entendidos, porque ya se sabe que, a veces, [...]
No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdés dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas decia:
“Xa no mundo non teño ninguén;
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben”.
Tiven medo de bogar,
tiven medo de auga crara.
Anque fora cuns bos remos
anque fora na mar calma,
¡non bogaba!, ¡non bogaba!
O medo xa non sei del.
Xa secou aquel mar longo.
E sin saber donde veu,
si é doutro ou é meu,
navego nun mar de fondo.
María Mariño
Palabra No Tempo
Ediciones Celta – 1963
¡Inda vou na misma meniña
aquela que fogueaba sin leito!
¡Son aquela!
¡Son aquela que no bosco
escuitaba o himno dela!
Son aquela mañanciña,
entre orballo das rosas,
entre area de sendeiros,
onde atopaba a campana.
Caladiña eu chamaba
en berros que hoxe esquezo,
cando o navío de lonxe
o meu mar cheo atracaba.
¡Son aquela!
Son aquela tarde queda
que no serán se chamaba
miña aurora sin coores
chea dun farto [...]
Aldraxados por séculos
mallados e feridos,
asoballados sempre,
decote desvividos,
pergunto qué fixeron,
contesto que fuxiron
da terra malpocada,
sin pelexar, vencidos,
abandonado o campo
á furia do nemigo.
Soio unhos cantos bravos
a proba resistiron.
Garda, matria, un loureiro
prá frente distes fillos.
Celso Emilio Ferreiro
Cimenterio privado
Castrelos – 1978 Vigo
Fálame n-esa fala melosiña
que celestiales armunias ten;
fálame n-o lengoaxe d’ a terriña
s’ é que me queres ben.
Se desexas provar d’ o teu cariño
as tenruras, o fogo y-a pasion,
probas con me chamares «amantiño»
que me tes moito amor.
Se ch’ eu digo que fôra meu encanto,
vivir sempre ond’ a ti, xuntos morrer,
terás dito que [...]
Non hai noite que non veña
n-un d’ os loureiros d’ a horta
o moucho negro e sombrio
a pousar n-as verdes pólas,
e cando mais bufa o vento
sacodindo as débres follas,
cando estrala o madeirámen
y-a chuvia os vidros azouta,
d’ un modo tan triste canta,
qu’escoitálo dá congoxo.
Non poiden pechar os ollos,
nantronte: pra [...]
Chove, chove na casa do pobre
e no meu corazón tamén chove.
Dor da mau encallecida,
dor da xente aterecida
de frío polos camiños.
Dor dos vellos e meniños.
Dor dos homes desherdados
e dos que están aldraxados.
Mágoa da ferida allea.
Dor dos que están na cadea,
dos que sofren a inxustiza
e viven baixo a cobiza.
Mágoa e loito
por tanto pranto que escoito.
No meu [...]
Repinican as campanas;
camiño d’ o Cimeterio,
levado ô lombo de catro
que foron seus compañeiros,
vai n-unha caixa postiño
o calávre d’ un pequeno,
que mais que morto semella
dormido ánxel d’ o ceo,
pois coroado de froles
e con aliñas puxérono;
e leva en cruz as manciñas,
leva os lábeos entrabertos
o sembrante com’ a neve
branco, y-os olliños pechos,
e como madeixas d’ ouro
vánlle brilando os [...]
Aquí ven o mayo
de frores cuberto…
puxéronse á porta
cantándome os nenos;
i os puchos furados
pra min estendendo,
pedíronme crocas
dos meus castiñeiros.
Pasai, rapaciños,
calados e quedos;
que o qué polo de hoxe
que darvos non teño.
eu són vos o probe
do pobo gallego:
pra min non hai maio,
pra min sempre é inverno!….
Cando eu me atopare
de donos liberto
i o pan non me quiten
trabucos e préstemos,
e [...]
Falaréivos de min anque me doan
as escuras raíces dos meus soños.
Celso Emilio me chaman pero eu teño
outros nomes máis irtos apuntados
nun rexistro de ventos polifónicos
cun fondo musical de frauta triste.
Meus nomes sin palabras. Mainamente,
de par en par abertas sempre as portas,
espallándome vou polos camiños
co corazón aceso en cen abrentes,
nas maus a luz, nos ollos [...]
Non é lostrego hermoso,
é luz perenne e crara
a luz con qu’ alomeas
¡ouh sol d’ a miña pátrea!
É luz que sempre brila
y-o tempo non apaga.
Tí alomeach’ a aurora
d’ aterna relembranza
en qu’ espertou Galicia
erguéndos’ alentada.
Tí fuch’ a estrela hermosa
que n-hourizonte grata
un dia de ventura
â pátrea ll’ anonciabas.
O dia xa clarexa:
en huestes apretadas
os fillos de Galicia
â loita se [...]
O pan é máis útil que a poesía, pro
¿Cómo comer o pan sin o compango da poesía?
A. S.
Cando quero vivir
digo Moraima.
Digo Moraima
cando semento a espranza.
Digo Moraima
e ponse azul a alba.
Cando quero soñar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a noite é pechada.
Digo Moraima
e ponse a luz en marcha.
Cando quero chorar
digo Moraima.
Digo Moraima
cando a anguria me abafa.
Digo Moraima
e ponse a [...]
Era un hombe escuro; como vivira morreu iñorado pol-os seus viciños, que oito dias dempois de que o meteran n-a focha, nin xiquera o lembraban.
¡Quó fará hoxe, dempois de pasaren setenta anos!
Faloume d’él un vello nado n-a Estrada e que recorda d’ouvidas ô Goriño, pol-os contos que lle contaban as vellas n-o fiadeiro cando ainda [...]
No meio do caminho tinha uma pedra
tinha uma pedra no meio do caminho
tinha uma pedra
no meio do caminho tinha uma pedra.
Carlos Drummond de Andrade
O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I [...]
