redacción | 26 de junio de 2007
No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdés dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas decia:
“Xa no mundo non teño ninguén;
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben”.
Os seus ecos de melancolía
camiñaban nas alas do vento,
i o lamento
repetía:
“Vou morrer e non vén o meu ben!”
Lonxe dela, de pe sobre a popa
dun aleve negreiro vapor,
emigrado, camiño de América
vai o probe, infelis amador.
I ó mirar as xentís anduriñas
cara a terra que deixa cruzar:
“¡Quen pudera dar a volta – pensaba -
que pudera convosco voar!….”
Mais as aves i o buque fuxían
sin ouir seus amargos lamentos;
sólo os ventos
repetían:
“¡Que pudera convosco voar!….”
Noites craras, de aromas e lúa,
desde entón ¡que tristeza en vós hai
prós que viron chorar unha nena,
pros que viron un barco marchar!…..
Dun amor celestial, verdadeiro,
quedou sólo, de bagoas a proba
unha cova nun outeiro
i un cadavre no fondo do mar.
